
|
J iskakata juata anapu p'ukutapumijpandika jungapikua ka pinandikua imajkuxi kurhakuarhit'i pirekua t'arhenkucheri ka k'uimukua xarhiandikua pukuriri enga manatamka tarhiata. Auandarhu kuaunchixamti jurhiateri t'intskua xumu urapitiecha, uirhimukuesti, irekuesti acha Kuerajperiri. Auanda. P'ukutapurhu inchakuti, kuajtsikua ukata mamaru jaxi chikurhiri, suasuandasamti tarhiata ima puntsumikua... Ji p'ikuxapka nurhiti ka terekua jucheti uarhiti pakupiringa; ma turhixi p' urhépecha jángarhi minkuarhini ima "jimbani minkuarhekua" chutantasptirini juchari echeru p'uhépechio. Echeri enga xani pukutapuka, enga tata k'eriechaxi patsaka no mitikata ka engaxi irekaka tatá diosiecha, iaxi jindesti euakuarhperakua tsapkucheri enga euajperanxi jaka iamindu ambé xipiari... Ireta no ambaketi, ¡eranguekuesti ma parhakpeni iretecharhu, k'uratsikuesti paru juchari tatá k'eri tuá anapuecha...!
|
Recóndito
lugar del bosque donde el verde y tupido silencio sólo era roto por un trinar de pájaros y las ramas de los pinos mecidas por el viento venteaban su melodía. El manto azul acentuado por el sol: nubes blancas, bóveda celeste, morada del Creador. El cielo. En el follaje, encaje hecho de plantas silvestres, inundaba el viento con aromas... Cortaba nurhite* y hongos para mi mujer; un turhixi** con rostro p' urhépecha reclamó los linderos de "su nuevo reino" echándome de mi tierra p'uhé. Tierra de bosques, donde los abuelos guardaron misterios y los dioses viven, hoy es botín de buitres peleando la carroña... Comunidad malsana, ¡ejemplo para el mundo, vergüenza para nuestros antepasados...! * hojas de té de campo ** hombre de alma negra
|